Bir kadın bir adamı
son kez
kundakladı bu gece
şehrin birinde…
“Sen çaresizliği anlatıyordun,
Ben çaresizliği susarken…”
---
Bir başka ay vakti,
Unuttuğun bir başka şiiri mırıldanıyordu
çöl yabanı dudaklarım…
Ey! Aşk sanıp da uzandığım gece!
Ey! kokusu tenimde tüten yangın!
Belki tümcem devrik,
Ya da yaşamak…
Oysa benim kırsalımda Aşk böyle tutulurdu
Yemin gibi
Sancı gibi
Köz gibi…
Faili meçhul bir sessizlikte,
Bir başka ay vaktiydi belki,
ve sonu üç noktayla bitiyordu,
adını Aşk koyduğum bir başka uçurum(…)
Ateşe verdiğin tüm denizler
Senin olsun sevgili…
Bu kez son, biliyorum.
Son kez gidilen yerde,
Son kez unut(ul)mak dileğiyle…
09-01-2011
Bu yorum yazar tarafından silindi.
YanıtlaSilHer ayın adamıydık vaktiyle,
YanıtlaSilŞiirleri unutmaya basşladık.
Aşkın tümüne tümden vardık,
Tümcelerimiz devrilir gibi olsa da ,
Her kırsalda biz vardık.
Unut/ul/maya alışmadı beden,
ilk veya son ne farkeder
hiçbirini sana vermiyorum.
Düşlerden düşmeye niyet etsem;
açardım gözlerimi şairane dolunaya,
ama ben sana inat yaşıyorum.